ලයෙහි මුල්ලක පැටලු සිහිනේ
තැවුල් සහිතව වැඩුනි රහසේ
මුවග මල් මෙන් තෙපලුවත් බස්
සඟව සිටියෙමි ආලේ මාගේ
හුයෙන් සුළඟිලි පටලවාල
යනිමි කාරකා සමග ඔහු හා
තෙපලු දින ඈ කැටුව මාහා
පිපුනි ගිරිගඬු නොතෙමි නෙත් මා
දුරස් වන බව හැඟී සිත්කඩ
තැවුල් විය මා ලයෙහි සිහිනය
මමද ආලේ ලබමි පවසා
සඟවගති ලය ගින්නේ ශෝකය
ගනිනු බැරි සේ දිගුය සසර
පෙරුම් මෝරා මතමි ඔබව
නැවත හමුවී හුයෙන් පැටලී
දුරස් වෙමු අපි රැගෙන නිවන
....ඉඳුරංග වීරසූරිය....
No comments:
Post a Comment